Prís 29, 1-27 |   |
Príslovia
29. Kapitola
Biblia - Sväté písmo
(POL - Poľský - Gdańska)
1 Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje, i nie wskóra.
2 Gdy się rozmnażają sprawiedliwi, weseli się lud; ale gdy panuje bezbożnik, wzdycha lud.
3 Mąż, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego; ale kto chowa nierządnicę, traci majętność.
4 Król sądem ziemię utwierdza; ale mąż, który dary bierze, podwraca ją.
5 Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego.
6 Występek złego jest mu sidłem; ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się.
7 Sprawiedliwy wyrozumiewa sprawę nędznych; ale niezbożnik nie ma na to rozumu i umiejętności.
8 Mężowie naśmiewcy zawodzą miasto; ale mądrzy odwracają gniew.
9 Mąż mądry, wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się też śmiał, nie będzie miał pokoju.
10 Mężowie krwawi nienawidzą uprzejmego; ale uprzejmi staranie wiodą o duszę jego.
11 Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
12 Pana, który rad słucha słów kłamliwych, wszyscy słudzy jego są niepobożni.
13 Ubogi i zdzierca spotkali się; a wszakże obydwóch oczy Pan oświeca.
14 Króla, który sądzi uciśnionych według prawdy, stolica jego na wieki utwierdzona będzie.
15 Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję.
16 Gdy się rozmnażają niezbożni, rozmnaża się i przestępstwo; ale sprawiedliwi upadek ich oglądają.
17 Karz syna twego, a sprawić odpocznienie, i sposobi rozkosz duszy twojej.
18 Gdy proroctwo ustaje, lud bywa rozproszony; ale kto strzeże zakonu, błogosławiony jest.
19 Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.
20 Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim.
21 Kto w rozkoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, na ostatek będzie chciał być za syna.
22 Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.
23 Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.
24 Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję; także też kto przeklęstwa słyszy, a nie objawia go.
25 Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieję w Panu, wywyższony będzie.
26 Wiele tych, co szukają twarzy panów; aleć od Pana jest sąd każdego.
27 Sprawiedliwym jest mąż niezbożny obrzydliwością; a zasię kto w uprzejmości chodzi, jest niezbożnym obrzydliwością.
2 Gdy się rozmnażają sprawiedliwi, weseli się lud; ale gdy panuje bezbożnik, wzdycha lud.
3 Mąż, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego; ale kto chowa nierządnicę, traci majętność.
4 Król sądem ziemię utwierdza; ale mąż, który dary bierze, podwraca ją.
5 Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego.
6 Występek złego jest mu sidłem; ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się.
7 Sprawiedliwy wyrozumiewa sprawę nędznych; ale niezbożnik nie ma na to rozumu i umiejętności.
8 Mężowie naśmiewcy zawodzą miasto; ale mądrzy odwracają gniew.
9 Mąż mądry, wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się też śmiał, nie będzie miał pokoju.
10 Mężowie krwawi nienawidzą uprzejmego; ale uprzejmi staranie wiodą o duszę jego.
11 Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
12 Pana, który rad słucha słów kłamliwych, wszyscy słudzy jego są niepobożni.
13 Ubogi i zdzierca spotkali się; a wszakże obydwóch oczy Pan oświeca.
14 Króla, który sądzi uciśnionych według prawdy, stolica jego na wieki utwierdzona będzie.
15 Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję.
16 Gdy się rozmnażają niezbożni, rozmnaża się i przestępstwo; ale sprawiedliwi upadek ich oglądają.
17 Karz syna twego, a sprawić odpocznienie, i sposobi rozkosz duszy twojej.
18 Gdy proroctwo ustaje, lud bywa rozproszony; ale kto strzeże zakonu, błogosławiony jest.
19 Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.
20 Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim.
21 Kto w rozkoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, na ostatek będzie chciał być za syna.
22 Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.
23 Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.
24 Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję; także też kto przeklęstwa słyszy, a nie objawia go.
25 Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieję w Panu, wywyższony będzie.
26 Wiele tych, co szukają twarzy panów; aleć od Pana jest sąd każdego.
27 Sprawiedliwym jest mąż niezbożny obrzydliwością; a zasię kto w uprzejmości chodzi, jest niezbożnym obrzydliwością.
Prís 29, 1-27 | |